Mja, veel keus hadden we niet, en gelukkig hadden we onze oordopjes bij zodat we het flapperen van het tentzeil niet hoorden.
Trouwens, wij hádden tenminste nog een tent. René, een jonge Duitser die de afgelopen 2 dagen tot hier was gefietst, die kon zijn tent niet opzetten door de harde wind en had zich dus gewoon afgelegd in een windstil hoekje van het huis!
Maar kijk, de dag nadien was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Volgens de weersvoorspellingen gingen de twee komende dagen supergoed weer zijn, zonder wolken, warme temperaturen, perfect helder weer. Ideaal dus om tot op die kraterrand te wandelen. Niet. Hoewel dit nog maar onze derde dag in Ijsland was, zaten we al een dag "achter" op onze "planning". Dus die wandeling moeten we een andere keer maar eens doen!
Omdat een ranger (Marrta) en een politie-agent ons gisteren onafhankelijk van elkaar gezegd hadden dat die river crossing wel te doen zouden zijn als we inderdaad voorzichtig genoeg zouden zijn, vertrokken we met goede moed noordwaarts.
Het meer van Myvatn is onze bestemming voor vandaag. 112km, maar minstens 100km offroad, dacht ik zo.
Daar gaat Jo voorop. Ondanks de stormwind en de claustrofobie die hij voelt opkomen in zijn misschien wel te kleine slaapzak, heeft hij tamelijk goed geslapen en rijdt hij behoorlijk vlot over de piste.
Ah, dit zou Ijsland niet zijn als er niet plots een doorwading voor onze neus opduikt.
Ja die Herdibreid is een mooie berg
En nog eentje:
En dan eindelijk arriveren we aan de doorwading waarvoor we vier keer zijn gewaarschuwd.
De rivier is breed. Het water inderdaad vrij diep, de stroming vrij krachtig en de wind is strak. Er is een touw opgespannen dat het te volgen traject aangeeft. Het lijkt allemaal goed te doen, dus we verwachten ons niet echt aan moeilijkheden. Er is ook een ontvangstcomité aanwezig, die blijken bij een witte Dacia Duster te horen die aan de overkant geparkeerd staat, met de motorkap open. Ja, ze hebben hun Dacia verdronken, en Josephine - de mooiste ranger ter wereld, met neoprenen laarsjes aan - heeft die met haar machtige pickup nét uit het water getrokken. Omdat ze de vriendelijkheid zelve is, biedt ze spontaan aan om onze bagage en motormantels en helmen met haar wagen naar de overkant te brengen. Daar zeggen we geen nee tegen! Dankzij onze voorzichtigheid krijgen we de motorfietsen zonder problemen aan de overkant.
Hadden we al gezegd dat het vandaag lekker warm was? Tjah, natúúrlijk moesten we ons gesprek met haar eerst nog even wat verder zetten. 
Rotte eieren! 
Maar kijk, we zijn in Ijsland, dus zo'n geur kan niet anders dan de voorbode zijn van een interessante situatie. Mijn arendsblik speurt de horizon af, en jawel ik merk in de verte een parking op, vlak naast wat ik voor het gemak maar een "rotte bergflank" zal noemen. 
Lang verhaal kort, op Facebook is er een groep "Bunk a Biker". Gratis slaapplaatsen voor motorrijders, all over the world! In heel Ijsland zijn er drie. 
Maar dat speelt geen rol, we willen gewoon een aanspreekpunt en dus doe ik een oproep. Nog geen kwartier later zijn we aan het chatten met een zekere Stefán Magnús Jónsson. Hij woont in Akureyri, kent daar een naaister en zijn beste maat en hij werken in zijn vrije tijd in zijn garage aan motorfietsen. 
Er was dus geen andere keuze dan deze camping. 
Die hadden wellicht die verzopen Duster langs de F88 niet zien staan. 
"Men" heeft duidelijk het pad met minstens een meter opgehoogd, zodat de weg nooit meer overspoeld wordt. Behoudens bij springtij en woeste stormen wellicht. Hoogstwaarschijnlijk waren de Ijslanders het kotsbeu om vastgereden, verzopen auto's en moto's tijdens hoogwater te moeten gaan wegsleuren. Dus, pragmatisch als ze zijn, hebben ze dat niet verboden, maar gewoon een pak minder stoer gemaakt! 
