Dos Gringos

[Blackbert]

[Blackbert]

Trailer: Foto's van de dagelijkse update naar het basecamp.

Camping Port de la Selva: De gringos hebben hun uitvalsbasis bereikt aan de kust van el mar Mediterráneo.

Ze gaan hun woestijnschepen over de bergen slepen naar el océano Atlántico.

Van daaruit zoeken ze hun weg naar het uiteindelijke doel: el mar Dothraki.

Daarna weer naar huis, waar een groot feest wacht.

[Blackbert]

Door dat grote feest zal de rest nog even op zich laten wachten ...

[Muug]

Ah.
Dat gaat hier in orde komen.
Eergisteren heb ik al eens door de eerste helft van de foto's gescrolled. Maar voor de 2de helft was geen tijd meer.

[Muug]

Eerlijk, Blackbert, is dat ne film of zo, waar gij naar verwijst?

Los Gringos, dat vindt ik wel terug op internet.

[Blackbert]

Awel, er moet hier hopelijk toch nog ene zitten die de linken doorheeft (en daar durft voor uitkomen). Ik ga dus nog wat wachten ...

[Tom Twin]

Awel, er moet hier hopelijk toch nog ene zitten die de linken doorheeft (en daar durft voor uitkomen). Ik ga dus nog wat wachten ...

Muziekgroep. https://open.spotify.com/artist/3OpMOjtZWC821Z213f2mg6

Begint nu maar rap met uw verhaaltje.

[Muug]

Ik ben bijna door mijn foto's, lol. Ge wilt toch geen tien dezelfde foto's zien eh. Of onscherpe
En tegenwoordig heb ik op kantoor meer werk, en minder tijd om reisverhalen uit te werken.
Plus, door een zekere afstand in tijd te scheppen, vervagen onbelangrijke diversen, terwijl de essentie beter uitkristalliseert, waardoor het verhaal alleen maar beter kan worden.

[TuttoTerreno]

Plus, door een zekere afstand in tijd te scheppen, vervagen onbelangrijke diversen, terwijl de essentie beter uitkristalliseert, waardoor het verhaal alleen maar beter kan worden.

nee

[Blackbert]

Verdienstelijk Tom, maar dat slaat gewoon op ons, 2 bleke noorderlingen die veel te traag praten.

[Blackbert]

Wel dan.
Corona, technical difficulties, het staat allemaal in het grote boek der excuses. Maar door die 2 is het veel te lang geleden dat mijn 950 en ik nog eens in het buitenland geweest zijn. Maar komt tijd komt raad. De techniek is in orde, het tijdframe vastgelegd, en na wat wikken en wegen de bestemming ook.

Dos Gringos go South. McMuug en Lenoir gaan de Pyreneeën oversteken. Niet van Noord naar Zuid, dat zou te rap gedaan zijn. Nee, van de ene zee naar de andere. Opties genoeg.
De klassieke cols zoals ze in de Tour gereden worden aaneen breien. Hmm. Te strak wegdek.
Er worden een paar regendagen besteed aan het bestuderen van de andere opties: TET en ACT.
Besluit: TET is iets voor lichtere fietsen en/of meer vaardige rijders.
Dus: ACT Pyrenees. Wat mensen uit de industrie hebben een reeks allroadroutes her en der in Europa bijeen gesprokkeld. Geschikt voor dikke adventures.
11€ 'abonnement' later kan de route binnengehaald worden: In 5 dagen van de Mediterraneo naar de Atlantico, suggesties voor hotels inbegrepen. Ongeveer 50/50 verhard en onverhard.
Bon, maar dan staan we daar in San Sebastian.
In de filmpjes dook het een paar keer op: Bardenas Reales.
Effe checken: yes. Beetje zuidoostelijk van San Sebastian nog een dagje gravelrijden in een heel andere omgeving.
Dan door de foothills van de Pyreneeën terug naar het startpunt.

Bleek intussen dat onze startdag samenvalt met kiesdag. Whatever, volmacht wegens 'verblijf in het buitenland', en tegen dat het stemkot open ging waren we al de grens over. In the Big White Van. 1250km snelweg is comfortabeler zo, en volgens viamichelin zelfs goedkoper dan op 2 motorfietsen. Tegen 't avondeten zijn we op Camping Port de la Selva. Waar, binnen de poort, de bus ons terug verwacht op dinsdagavond. Want donderdag speelt Tool op Graspop en dat wil ik niet missen.
Strak schema dus, waar we ons wonderwel aan konden houden. 5 dagen heen en 4 dagen terug, mede dankzij de 'kronkelroute' optie in de Tom² van McMuug.

[Muug]

Lenoir.

Dat gaat u goed af, dat schrijven, ge moogt verder doen, lol. Ik ben bijna door mijn foto's.

[Blackbert]

Daar gingen ze dan, in de vroege ochtend. Bokes mee, kan koffie mee, route in de GPS om zeker niet op de verkeerde ringweg rond Parijs terecht te komen (met mijn lichte vracht met sticker nr3 ben ik niet altijd welkom op de Périferique, wel op de langere A86).
1260 km is niet niks, maar op zondag staat het zwaar verkeer op de parkings en blijven de pendelaars thuis. Vlot rijden dus, met als hoogtepunten een mooi zicht op de spoorbrug van Eiffel en het viaduct van Millau. Ergens daartussen ook een Stortbui, wat wegenwerken en een blinde oen die ons efkes afsneed. Niet dat er iets met zijn ogen was, maar 't kalf naast hem had een handdoek aan haar zijruit hangen... Cm of 10 denk ik ...
De laatste 20 km naar de camping is een fijne kronkelbaan, ook plezant in een bus van 6 meter lang. We worden zeer vriendelijk ontvangen, betalen kan bij terugkomst. Motoren uitladen, tentjes rechtzetten en naar het terras van 't restaurant.


Eigenlijk begint de route aan de vuurtoren van Cap de Creus. Maar daar is geen camping en je mag er alleen te voet rond. We pitsen er dus al 30 km af. Die haak op 't einde ging tot een camping. Waar we nooit geweest zijn wegens veel te mooi weer. Blijft dus een ritje over van zo'n 180 km.

Na een rustige nacht en het ochtendritueel beginnen we eraan. Nog een stop in 't dorp aan de supermercado en het strand. En dan omhoog.

Room with a view.

Iets verderop bijna een toeval: de motor hapert! Dakananie. Steeds erger, dus maar stoppen. Overleg. Wat is er allemaal gedaan. Staan de kraantjes open, ... Toch nog eens proberen. Neutraal, koppeling in, starten. Pikkel is omhoog en toch valt 'm stil als ik de koppeling los.
De pikkelschakelaar had het ooit opgegeven en was gebrugd. Tank eraf, stekkerke zoeken en ja hoor, dat brugske zat los. Eens nijpen op dat klemmetje, wat tape voor de 'zekerheid', alles weer in elkaar en hopla, als nieuw.

----------------------------------------------------------------------------------
Foto's van Muug:
Wij op de camping, zondagavond.


Zwartman die sleutelt

[TuttoTerreno]

Pas vertrokken en al de eerste "cliffhanger" afgewerkt!

[Blackbert]

Pas vertrokken en al de eerste "cliffhanger" afgewerkt!

Als ik dat 9 dagen kan volhouden ...

[Blackbert]

Bon, iedereen die hier al wat langer rondhangt én iets van motoren kent, weet dat we de KTM al eens gebruikt hebben zoals het bedoeld was: als woestijnschip. (http://motorpraat.be/viewtopic.php?t=5642)
Iedereen weet ook dat je veel apparaten kunt gebruiken voor iets anders dan wat oorspronkelijk de bedoeling was. Het lijkt erop, maar 't is toch niet hetzelfde. Sinds 2009 leer ik al snel dat die KTM voor veel te gebruiken valt. Veel meer zelfs dan wat ik kan. Omdat het motorrijden de laatste jaren op een zeer laag pitje stond, waarde er toch enige onrust door mijn hoofd. Hoe stroef gaat het allemaal lopen? Zal de "muscle memory" nog niet verbleekt zijn in die paar hete zomers. Zal ik dat beest op steile vettige stukken naar boven krijgen?

Zo'n kleine bezorgdheden zorgen voor enige achtergrondruis tussen mijn oren terwijl we rustig toeristisch over het Spaanse asfalt slingeren. Zoals het op de website stond, dag 1 is easy: niet teveel onverhard en die stukken zijn eenvoudig. Links van ons glimpt intussen een meer tussen de bomen, al even. Wel, mijn innerlijke ik kan wel een oppepper gebruiken, dus speur ik naar een toegang. En zie, een gravelbaantje. Ho bles, hier in. Even later staan we waar er eigenlijk water zou moeten zijn, aan de hoogte van de oevers te zien. Perfecte rustige picnicplaats voor brood, salami en ei.

Middagstop in het Pantà de Boadella.

Wie het kaartje bekeek, herinnert zich dat we even de Frans grens raken, halverwege ongeveer. Voor 't gemak zullen we het les Salines noemen. Een autobreed wegske van 12 km dat eindigt aan wat een telecomstation lijkt op de kam. Asfalt, beton gravel. Soms steil. Haarspeldbochten die nog steiler zijn. Het murmeldiertje in mijn hoofd is al veel rustiger wanneer we boven komen. Dus parkeer ik mij op 't gazon, hoger gaat niet.

omhoog

bovenop

zelfde weg omlaag. wonderlijke XXXL keien naast de weg.

McMuug in den draai.

Verderop de route komen we in een dorpje (Lamanère), geklemd tussen de wanden van de vallei. Met een etablissement. Koffie! Behalve dat dit het meest zuidelijke dorp van Frankrijk is, blijkt dat hier de vorige eeuwen (sinds de Romeinen eigenlijk) allerlei metalen gewonnen werden. Zo zegt toch het bord aan een stuk open mijngang-met-spoor.


----------------------------------------------------------------------------------
Foto's van Muug:
Dat opdrogend stuwmeer:


Rot betonbaantje richting telecomtoren:


Bertmans aan de koffie in Lamanère:

[Muug]

MOOI!
Ik zal ondertussen mijn gevel wel wat schilderen.

[Blackbert]

In Lamanère was het droog. Hier ook nog, maar de zon hebben we nog niet gezien vandaag. Wel 50 tinten wit boven ons. Soms als een koepel op onduidelijke hoogte, soms als een zacht vriendelijk wezen dat ons omhult en zijn vochtige aard met ons deelt.
Maar het blijft fijn rijden, afwisselend op mooie asfaltslingers en lange glooiende gravelstroken. Steeds in een groen landschap dat duidelijk profiteert van al die nattigheid.
De Tripy geeft aan dat we nog 35km te gaan hebben. Het wordt steeds natter en wanneer we Setcases bereiken valt de regen met grote overtuiging uit de lucht. Dit is het officiële eindpunt van de dag, ACT suggereert hier een hotel. Niet moeilijk te vinden, er is er maar eentje open. En er staan zo'n 15 motoren voor de deur. We weten dat er binnen de 15 km 3 campings te vinden zijn, maar we hebben eensgezind geen zin om in dit weer te camperen. Dus worden dat 17 motoren op de parking.

En het valt nog mee ook. 100€ voor het avondmaal, de kamer en het ontbijt voor 2. Op de patio een zootje ongeregeld in motorkledij. Een kakafonie van Duits, Nederlands, Noors, Portugees en een geheimtaal die wat later de Zwitserse versie van Duits blijkt te zijn. Later komen er nog 2 jongelui bij, en we kennen die! 't is te zeggen, we hebben er even mee gebabbeld aan die telecomtoren.

's Ochtends blijkt de regen het toch min of meer beu te zijn. Het moment om al te pakken en elkaars voertuig te keuren. Zoals vaak kan dat in het Engels, gekruid met een accent of 5. De helft van die adventureriders gaan een andere richting uit dan wij, maar 6 andere doen wat wij doen, en vandaag wordt een eerste van 4 mooie, niet geplande dagen. Omdat het gisteren te hard regende om een camping op te zoeken.

---------------------------------------------------------------------------
Foto's van Muug:
Voor we in Setcases arriveerden was er ook nog dit kleine obstakel:


Typische kamer van natgeregende motards:

[Blackbert]

225 km allroad, met in de finale de pittige 'smugglers road' in to Andorra. Er is een alternatieve route voorzien, maar in mijn jeugdige overmoed heb ik die niet eens geladen. We zijn op expeditie! Fitzcarraldo deed ook niet aan alternatieve routes! Maar eerst op zoek naar brandstof, of het schip zal snel stranden.

Al snel wordt duidelijk dat het witte wezen weer onze beste gezel zal zijn. Soms toekijkend uit de hoogte, vanop een afstand, maar vaak worden we er geheel in opgenomen. Ik weet niet meer of het deze dag was, maar de hoogtemeter op McMuug z'n gps gaf aan dat we erin verdwenen en 600 hoogtemeters later nog steeds niet te vinden waren.

Offroad heb ik meer lucht nodig dan op de echte weg. Dus rij ik met een crossbril. Voordeel van mijn Uvex helm: dat vizier kan dicht over die bril.
Wat handig is in de mist, want dat veegt makkelijker. Vegen dus. met weinig effect. Vizier open, bril die beslaat. Poging tot vegen, met even weinig effect. Bril af dan. Net voor het vegen bedenkt ik dat mijn ogen niet beslaan, je ziet gewoon niks dan wit, hooguit 10 meter voor je wiel.

Het tempo ligt dus niet echt hoog. gravelbanen hebben geen witte lijnen. Vangrails ook niet. Maar je voelt het water op je gezicht, ziet de druppels bengelen aan de rand van de zonneklep. Helemaal alleen in je witte bubbel, ergens op de wereld. Af en toe barst die open om de groen-gele pracht te onthullen. Dan ben je weer alleen. Tot die witte muur ineens een andere tint krijgt. Ho Bles. Blijkt daar een onverschillige koe midden op de weg te staan.

Onder de wolken gaat het vlotter uiteraard. En kom je tot de vaststelling dat het niet alleen jouw wereld is en die van de koe. Er wonen zelfs mensen. Die een klein cafeetje uitbaten in een klein dorpje. En u op een klein terrasje vriendelijk voorzien van een grote koffie en een grote boterham met hesp en kaas. Gegrild uiteraard.








----------------------------------------------------------------------------------
Foto's van Muug:


Here comes the mist:


Ehhh, wáár was die haarspeldbocht zonder vangrail ook alweer?


De middagse boterham:

[Blackbert]

Sommige mensen zouden het als dreigend beschrijven, die lucht. Ik vind het prachtig. Het geeft een extra dimensie aan de omgeving, maakt duidelijk dat wij, die in al onze overmoed menen dat we alles kunnen controleren, er eigenlijk niks aan te zeggen hebben. We moeten ons schikken naar de grillen.

Hogerop is de flora kleiner tot er alleen berg en gras en mos overblijft. Waar je wel eens de dikke derrière van een marmot ziet weghuppelen.
In deze late lente ziet het er goed uit, vol van leven. Stil.

Zo rollen we verder door de dag. In een bos lager op de helling wordt ik verrast (of zij door mij, da's niet helemaal zeker) dor moeder en baby bambi. Ze verdwijnen tussen de bomen. In de plaats laten de wolken af en toe de zon toe. Niet helemaal, maar je weet dat het niet veel scheelt.

Zo komen we terecht op de N260, de leukste route nationale die van de Mediterraneo tot bijna helemaal in Pamplona reikt. Na kilometers slingerend asfalt gaan we weer naar het Noorden, naar Andorra.

Die Smugglers Route was inderdaad pittig. Steile stukken nat bos, tight turns, stenen. Geen foto's in mijn album, stoppen was geen optie. Momentum houden en focus, het voorwiel sturen waar je het wil hebben, de rest volgt vanzelf. Schakelen tussen 1 en 2, soms misschien eens 3. Je hoort de motor zijn ding doen en op één of andere manier weet je dat het goed gaat. Je nog steeds verbazen hoe hard je kan remmen op een natte bergaf. En dan is er terug asfalt.
Spits in Andorra. Het contrast met een uur geleden kan niet groter zijn, maar we moeten erdoor. Druk, lawaai, stinken. Het kan aan onze licht gevorderde leeftijd liggen of aan onze te kleine comfortzone, maar tijdens de tankstop besluiten we om opnieuw de ACT suggestie te volgen. Inchecken ging een beetje minder vlot omdat het vriendelijke koppel eigenlijk invallers waren voor de uitbaters. maar in de garage stonden al wat bekende voertuigen. De aanpalende en bejubelde Chinees had zijn sluitingsdag, dus vinden we na een stevige wandeling in een pizzeria een pub-style hamburger. Great day again.

-------------------------------------------------------------------- Foto's van Muug:


Hotel Pallarine, met afgesloten motorfiets-garage:


Happy doing nothing: