Dos Gringos

[Blackbert]

Bijwerking van al dat tijdreizen, quantumjumpen en wat nog: geheugenverstoring. Ook in uw hoofd raakt het nog meer in de war dan normaal.
Ben redelijk zeker dat die opgedroogde sporen nog in dag 4 zaten en heel zeker van de ballerina in dag 5.
Dus: dag 4 eindigde wegens een min of meer stilzwijgende overeenkomst tussen ons en met de andere 6, aan Hostal Kimboa in Ansó.
Sympatieke kerel, die dat parttime uitbaat: de zonnige, warmste maanden. De andere helft van 't jaar moet 'm echt werken voor z'n centen.
Soit, daar staat al een schone reeks motoren voor de deur. Maar we zijn net op tijd voor de laatste kamer, zo zonder reservatie. Dat verdient een Caña!
Groot terras, grote tafel. Lachen, zeveren, leuteren, nog iets bijleren over vering en dan slapen.

Logischerwijs begint dag 5 waar dag 4 eindigde (ja toch wel), namelijk op dat terras voor het ontbijt.

Algauw zitten we dus in die tijd-ruimte kreukel zoals hierboven beschreven.

[F M]

Ah, daar waar jullie de eerste keer die dag Frankrijk binnen reden, daar reden jullie even over dezelfde wegen als wij 2 jaar geleden. Dat is een ongelofelijk mooie streek.

[Blackbert]

De eerste piste van de dag is easy. Goeie opwarmer, achteraf bekeken.
Die piste eindigt aan de eerste huizen van Ochagavia, Navarra intussen. Wat volgt is veel asfalt, maar da's hier nooit saai. Net voor Aribe draaien we weer noordwaarts, Via Hiriberri weer de bergen in. Even voor de Franse grens staat die pronte ballerina ons dus op te wachten. En zo goed als op de grens vinden we Mini Stonehenge, wat eigenlijk Cromlech de Organbide heet. Heel de regio hier zit blijkbaar vol met oude bouwwerken.

We zijn nu voorbij die dooie levensboom, op het volgende stuk onverhard.

Kings of the hill. Dat hadden wij kunnen zijn maar eigenlijk zijn het paarden en koeien die daar een rustig leven leiden. Meestal toch.


Ik weet niet meer of het hier was of eerder, maar er is daar een duidelijke pikorde en territorium.
Je staat dus ergens op een enorm grasland op de weg, foto's proberen maken. Links een kudde ponys, niet groter dan een CRF300. Rechts, wat verderop onder de bomen, een kudde paarden, groter dan een 950 adv S.
Die laatste groep besluit dat het tijd is voor een wandeling en steekt de weg over. Maar het opperhoofd van die kleine versie is van mening dat ze over zijn land lopen en gaat dat even duidelijk maken aan zijn grotere collega. Fearless. Size doesn't matter. De groten maken dan maar een omwegje en de vrede keert terug.

Niet dat je van die grens veel merkt daar. Na een tijd valt het ineens op dat de bordjes naast de weg net iets anders zijn. Na al dat mooie Franse Groen zijn we terug in Spanje. Veel X en Z in plaatsnamen, 't is nog wel Navarra, maar de invloed van Baskenland begint door te sijpelen. Net wanneer we eigenlijk genoeg hebben van al dat asfalt, bij Amaiur ongeveer, gaat het links en links. de piste op.

[Blackbert]

McMuug en Lenoir waren in hun nopjes, na die vier dagen. Een woestijnschip over de bergen van de ene zee naar de andere? Peace of cake.
Buiten dat korte stukje uitgewassen helling ging het vlotjes. Een beetje veel asfalt misschien, maar de route is dan ook samengesteld voor minder ervaren rotten, dikke GS-en en combinaties van die 2. Ja er zijn nog veel pistes in die bergen, maar of het daar ook zo goed zou gaan met die boten van ons ...
Maar research en info hadden ons al gewaarschuwd: het beste zit op 't einde van dag 5. Het beste is code voor het lastigste en dat ziet er zo uit.


't Is modder, dus het slibbert een beetje. maar de bodem van die putten is geen modder. Onder dat water zit harde grond, dus na 2 douches weten we dat het lastigste eigenlijk de sporen zijn. Maar 't gaat ook bergop en er zitten korte steile bochten in, waardoor het toch werken is.
Eens we genoeg hoogtemeters gemaakt hebben wordt het makkelijker en na een kilometer of 9 staan we weer op de harde weg. Te zweten. Maar eindelijk kan je zien dat we geen zondagsrijders zijn.

Aan de overkant loopt die gravel omhoog en de Tripy zegt rechtdoor, dus. Niks dus, dat is steil en leuk, maar eindigt aan de afsluiting van een weide. demi tour dan maar en de asfaltweg volgen die rond de helling draait. Intussen is het weer opnieuw zoals de eerste 3 dagen: wolken. In de suburbs van Irun draait de oranje boot langs een betonblok een smal asfaltpaadje in. Ok. 't Gaat goed omhoog, 't is nat en ligt vol bamboeblaadjes. En dan is er Het Gat. De helft van het pad is weg. Even twijfel, gas dicht, erlangs, terug gas en schuif. Ik red 'm net, maar op enkel de voorrem houden we 't niet, de moto schuift gewoon achteruit. Proberen vertrekken en de achterkant breekt weg. Die voet op de grond heeft ook niet veel grip en Het Gat komt steeds dichter bij het mijne. Neerleggen dus. Samen zetten we 'm recht en enige pogingen later geraak ik ook boven.

We komen op een redelijk grote baan en zijn het Noorden een beetje kwijt. Toch maar het lijntje op de McMuug gps volgen tot het stopt.
Het stopt aan een ruïne met panorama.

Ik wil mijn 11€ terug.
Volgens Google is 't nochtans echt waar: The Fourth Tower of Jaizkibel.
Die zee zien we dan morgen wel.

--------------
Foto's van Muug:

[Muug]

Trouwens, monsieur Lenoir, ACT heeft ondertussen al laten weten dat ze dat glibberig stuk gaan herevalueren.

[Blackbert]

Trouwens, monsieur Lenoir, ACT heeft ondertussen al laten weten dat ze dat glibberig stuk gaan herevalueren.

Dat bamboebaantje? Goeie actie om het te melden.

[Blackbert]

Daar stonden we dan, naar een wit canvas te kijken in de miezerige mist. Er duikt nog een jongedame uit op, duidelijk gekleed voor veel beter weer, die wil weten of we haar vriend gezien hebben? Nee dus, en ze verdwijnt weer.
Dat was het laatste hooggebergte in deze trip. We besluiten om ook het laatste hotel op te zoeken, voor een laatste avond met onze vrienden.
Blijkt een mega ding te zijn vol taterende mensen nog ouder dan wij.
Na het ontbijt nog een rondje afscheid nemen en we gaan elk onze weg.
Eerste stop: het dichtsbijzijnde Atlantische water. Het is wel gestopt met regenen, maar ik ben toch blij dat we het vettig supersteil wegje omlaag dat in de route erheen zat niet terug omhoog moesten.

Ons officiële einde van de ACT. De haven van San Sebastian. We keren onze boot en vatten de terugrit aan naar het Oosten.

[Muug]

Eerste stop: het dichtsbijzijnde Atlantische water. Het is wel gestopt met regenen, maar ik ben toch blij dat we het vettig supersteil wegje omlaag dat in de route erheen zat niet terug omhoog moesten.

Jah, stomme TomTom. Basisidee was om wat Middellandse Zee water in de Atlantische Oceaan te gieten. TomTom had een schoon kronkelwegje gevonden vanaf dat ouwe-mensen-hotel tot aan die Oceaan. Wij de TT volgen. Eerst naar beneden, langs die haven, dan omhoog de heuvel op, en dan stonden we plots voor een hek dat een bos afsloot, met daarachter een overgroeid pad naar beneden toe. Ehm, dank u Tomtom om ons ondanks uw recent kaartmateriaal door een verlaten bos te willen sturen. Goed, dan maar geen bezoekje aan die baai. Retour naar beneden via een vettig betonwegske dat er even glad uitziet als dat bamboebaantje. In de haven gaan we naar rechts en komen uit op een doodlopende parking. Ehm ja, wete, fuk da water. We zullen wel weer Oostwaarts gaan.

[Blackbert]

Ge hebt het mooi samengevat.

Opdracht volbracht dus, we zijn van de ene zee naar de andere gereden, zonder grote malheuren. Maar nu moeten we nog terug ook.
Het plan: zuidoostwaarts onder Pamplona door naar Tafalla. Want daar kunnen we inpikken op de TET die door de Bardenas Reales kronkelt.
Wie goed opgelet heeft, merkte dat de route van dag 5 in Zarautz, een eind ten westen van San Sebastian eindigde. Op een camping aan de zee, om daar ergens de lokale specialiteit te vinden: gegrilde vis.
Maar ons sociale alter ego nam het over, en het kutweer speelde ook wel een rol. Bijgevolg wordt besloten om de Tomtom te vragen een kronkelroute naar Tafalla te geven en niet te gaan prutsen om ergens op mijn Tripyroute in te pikken.

In tegenstelling tot dat ritje naar de zee, was deze dik in orde. Reconstructie uit mijn hoofd: eens uit de bebouwde kom zitten we op de NA4150, gevolgd door de NA1700. 50km kribbelen langs een rivier, nooit verkeerd in de bergen. Vanaf Lekunberri viel de kronkelroute van TT zo goed als samen met de route van de Tripy. Nice. Een beetje verder kom je uit de berg-met-bos omgeving in glooiende heuvels vol granen. Onder de zon ziet dat eruit alsof je in een ontbijtgranenpromo terecht kwam.



Zelfs de lokale golfclub moest eraan geloven.



Zo zeilen we na een rustige 150km ongeveer Tafalla binnen. Groot terras op een groot trottoir. Moto's naast het terras en wij erop. De lokale plotsie denkt er echter anders over en we worden kordaat aangemaand de motoparking 200m verderop te gebruiken. Zoals te verwachten passeren ze 5 minuten later opnieuw. Hij had het ook vriendelijk kunnen zeggen, maar als ge sommige mensen in een uniform steekt ...
Anyway, na wat omzwervingen staan we op de camping in Olite. Waar gras zowaar groeit op beton. Zo lijkt het tenminste. Gelukkig heeft McMuug echt kampeermateriaal en met een 'Caillou Modifié' krijgen we zijn haringen wel de grond in.
Die steen verkopen we later aan een Franse dame met hetzelfde probleem.
Terwijl we tenten inrichten krijgen we bezoek van een collega. Hij en zijn maat staan aan de rand van het tententerrein. Allebei met een CRF300 Rally. Per boot in Santander geland vanuit the UK en dan de TET op. Later in de bar leren we dat de ene bijna 3/4 van de wereld zag vanop de moto en de andere ongeveer de helft. Gezien het leeftijdsverschil tussen de oudste en mij, heb ik nog een dozijn jaren om mijn schade in te halen. Het zal nipt worden.

----------------------------
Foto's van Muug:

[Blackbert]

De route voor dag 6. Die lus is TET Bardenas. De rechte horizontale gaat naar de camping in Loarre, aan de voet van een kasteel. Leek mij wel leuk.
Minder leuk: da's in totaal 305 km. Wat een beetje veel kan zijn, wetende dat het grootste deel gravel is en er ook gestopt gaat worden daar. We zien wel. Eerst mijn voorband omdraaien. Een MT21 heeft geen rijrichting, wanneer zoals nu de centrale noppen tot driehoeken gesleten zijn door het remmen op asfalt, draai je die om. Spanriem en tentharing zorgen dat de motor intussen niet voorover kantelt. Klein flesje instanet helpt de band weer op z'n plaats schuiven. Dat batterijpompje van McMuug is nu ook getest en goed bevonden.

Langs de hoofdweg volgt nog een tankstop en een ontbijtje in een Westernbar. Dan zijn we echt vertrokken.

Grote gravelbanen tussen eindeloze velden. De TET route. Hmm. Stuurt ons links in een weinig gebruikt spoor. Dat doodloopt in een lang uitgedroogde plas. Zelf denken. Terug naar de hoofdgravel en volgen in de juiste richting.

Dit zijn de Bardenas Cereales, zoals McMuug opmerkte.

Dan een stuk N121, tot Caparroso. Rechtsaf door een wijk en ineens staan we hier.

Dat hadden we niet zien aankomen. Het lusje is kort maar spectaculair.



Terug op de N121. Aan de linkerzijde al 2 borden 'Bardenas Reales' voorbijgereden, dan worden we eindelijk linksaf gestuurd. Weer snelle gravel tussen de akkers. Onderbroken door windmolenvelden.

Allemaal fraai, met de Western-like kliffen aan de horizon. Maar het blijft te groen naar onze zin. Onze vriend Hugo had 2 dagen eerder de coördinaten doorgegeven van hét monument in de Bardenas. De TET lus helemaal volgen lijkt ons teveel van het goede. Dus voeren we die coördinaten in en kies ik 'zonder wegen'. Geeft een rechte lijn naar het eindpunt, nu is 't zaak de juiste baantjes te kiezen om daar te geraken.
Zelf denken, een vaardigheid die verloren begint te gaan.

Dat begint erop te lijken

[petervdc]

heerljike foto's

[Blackbert]

De verlatenheid en de droogte doen een beetje aan Marokko denken. Hoewel hier toch meer vegetatie is. Geen gevaarlijke bosjes kamelengras, eerder een soort taaie struikjes en toch wel velden met gras. De wegen waar we op zitten zijn niet de grote gravelbanen waar je met eender wat overheen kan. De random gekozen baantjes waar wij rijden zijn iets minder toegankelijk. interessanter eigenlijk, en hier en daar duidelijk niet geschikt voor in het donker.
Om nog eens naar Marokko te verwijzen, daar hebben we ooit een eind in 't donker gereden. Wanneer de weg wegduikt, wegens korte helling of erosiegeul, zie je niks. Geen idee wat er in dat zwarte gat wacht. Wel hier heb je ook zo'n dingen waar je niet onverwacht mee geconfronteerd wil worden.

Motor ter referentie. Die staat op een spoor parallel met het originele, dat euh, weg is.

Hier beneden, een meter of 3, 4 onder straatniveau, stroomt een beekje. Komt ogenschijnlijk nergens vandaan en gaat nergens heen. Maar 't zou kunnen volstaan om de bodem uit te hollen tot hij instort. Regen zal wel voor de rest zorgen.

[Blackbert]

Is ze dat, de Dothraki Sea? Valt een beetje tegen. Nog geen hordes paardrijdende krijgers gezien ook.

't Zou wat zijn natuurlijk. Intussen navigeren we verder langs die enorme erosiegeul. Met zicht op de gevolgen op lange termijn in de achtergrond.

Dan is navigeren niet meer nodig, we kunnen op 't zicht de juiste richting uit.

Zoals de rivier op de weg van Andorra, is dit dé landmark van Las Bardenas. Eens kijken of we tot daar geraken.

Mijn gezel heeft nog een fotomoment gezien, maar de kans op een verkeerde afslag is hier heel klein, dus ik hobbel verder. Tot de weg omlaag duikt, de erosiegeul, nu eerder plein, in. Beneden een linkse draai en een splitsing. Ik hou rechts, om dan maar te stoppen.

Tijdens al mijn tijd op de motor heb ik geleerd om naar het stemmetje in mijn hoofd te luisteren. Eén stemmetje is goed. 't Is een aangename rustige stem ook, geen schelle luide Spaanse dame. Ze zegt mij nu om daar niét zomaar in te rijden. Ik stap af en ga te voet naar die poel. Vies kleurke, de sporen zien er diep uit maar daarnaast valt het mee. Eens voelen. Het voelt als een blok boter die op een warme dag te lang naast de ijskast stond, en dan had ik nog niet doorgedrukt. Gaan we niet doen dus.
Die randen voor de poel zijn keihard opgedroogde modder. Maar links ligt nog een baantje, zonder poel, alleen een geultje. Ik draai mijn kar en doe teken naar McMuug. Vlot erdoor, terug omhoog en verder tot het eerste doel.

Da's niet Khal Drogo op zijn basketsloefkes. En 't zijn zeker geen baby dragons die daar staan te staan. Da's ook geen Khaleesi op haar hakken, hoewel ze zeker in aanmerking kwam.
Ongevaarlijk dus allemaal, net als de rest die daar rondslentert. Ons beetje geduld wordt wel beloond, want ze verdwijnen, één voor één of in groep. Dan kunnen we ons weer voordoen als de grote explorers die we hier toch zijn.

[Blackbert]

Time to move. We wenden de steven ongeveer noordwaarts. Blijkt immers dat de TET hier (uiteraard) ook langsloopt. En die volgt de hoofdgravel. Zo breed als een route nationale, goed onderhouden. Het gaat dus sneller dan hier in VL legaal is.

Het westernontbijt is stilaan opgebruikt, maar om dat aan te vullen in de zon is de zin niet zo groot. Geen boom te bespeuren in de zeer wijde omgeving natuurlijk. Maar wel een aanhanger die staat te wachten op zijn lading graan. Top.

Lunch with a view en zonder zweet in de ogen.

In dat laatste stuk zit nog een kleine hindernis: geultje met water dwars over het spoor. Kijken, kiezen, mikken. Om dan de motor te voelen stoppen. Bam. Achterkant stopt niet, ik ook niet. Tijdens de duik terug naar de wereld toch eens kijken waar die machine heen gaat. Gelukkig naar links.
Schade? Morgen een blauwe plek van die spiegel of het stuureinde. De geul was dus blijkbaar dieper dan ze liet zien en met een stevige rechte wand. Tja. Hoog tijd om te leren het voorwiel te liften en over zo'n dingen te zetten.
Bij Figarol Komen we weer in de beschaafde wereld. Nog een 100km naar de camping. Eigenlijk zit het er op, onverharde wegen. Vanaf hier is het streng oostwaarts, nog 2 dagen na vandaag. Op tijd een stopje als er iets anders opduikt tussen de velden.

Ergens in die 100km kon ik toch niet weerstaan aan de roep van een gravelweg die in de goeie richting liep, shortcut. Jammer maar niet dus, hij draaide terug. Maar toch de moeite wegens een kleine bonus: een ooievaar die vertrekt vlak voor ons.
Nog een brug over en dan de laatste rechte lijnen.

Voorbij Loarre linksaf. Even twijfel. Die wei vol camper- en andere vans, tafels en stoelen, mensen, da's de camping?
Nee, parapente boys en girls die zich geweldig amuseren in de luchtstroom tegen de helling.



Castillo de Loarre, met links een eind lager de camping. Redelijk druk, maar dat blijken Spaanse families te zijn die in 't weekend afkomen. En tegen de avond weer vertrekken. Na een biertje op het terras toch maar eens gaan installeren. Dan: 'Hi guys'! Yep, de 2 Engelse heren met de CRF worden onze buren voor vannacht. 't Is al lang donker wanneer we in de slaapzak schuiven.

[Blackbert]

Maandag. Een dag, en zeker een maandag, begint met koffie. Vuur en water zijn de basis. Tiens, het deksel past niet meer. Die duikel van gisteren was niet erg maar de landing was precies toch te zwaar.

Verschil met meer ervaren reizigers: tegen dat wij ingepakt hebben zijn ze al weg, nog wat TET rijden. Na 't inpakken nog even de banden op straatdruk zetten en een ontbijt met a view.

Overleg ook tijdens het ontbijt. Ik heb routes voor vandaag en morgen, maar die zijn allebei ongeveer 350 km lang. Teveel van het goede, daar zijn we 't over eens. Tomtom to the rescue. Wonderlijk apparaat waar je on screen de kronkelroute die hij geeft nog kan aanpassen. 100 km minder om tot Sort te rijden lijkt al beter.
Google maps het zal voor die 2 dagen hier sterk op geleken hebben. 500 km ongeveer in totaal. 5000 bochten ongeveer in totaal. Let's go.

[Blackbert]

In de Bardenas was McMuug veroordeeld tot stof happen omdat ik hem de route niet bezorgd had. Waarvoor mijn excuses.
Nu is 't mijn beurt om te volgen, het is zijn Tomtom. Wat ik met plezier opneem, hem volgen. Rijlijnen, kijken, insturen, heel weinig remmen. Het Tempo quoi. Dat kan je heel de dag volhouden, in tegenstelling tot vol gas, gas en remmen dicht, bocht, repeat. De uitlopers van de Pyreneeën, maar het blijft toch rond de 1000m hoogte draaien en keren.

Bergen zijn als het zondagse kraagje van de hertog van Alva, de lelijke Spanjaard die het hier bij ons ooit redelijk bont gemaakt heeft.

Dat kraagje dus. Model geïnspireerd door de bergen. Naar buiten en naar binnen draaien. Eens je dat doorhebt kan je aan de omgeving zien waar de weg zal heen draaien. En kan je anticiperen. Je weet waar je bent op dat plooitje en wat er komt. Positie en snelheid aanpassen, insturen, doordraaien, repeat. Het Tempo, geweldig.

Regelmatig een stop waar het de moeite loont:
Rustig riviertje dat zo te zien wel eens in een Spaanse furie ontsteekt.

Een interessante helling. De challenge om naar boven te rijden en terug werd niet aangenomen.


Een waterval. Wel jammer dat het water op was.

Maar het geheel blijft schitterend.

Ergens in een dorpje hing zo'n klok/thermometer: 30°C. Af en toe moest het lauwe water in de camelback afgewisseld worden met een frisse drank met ijs. De KTM's wachten geduldig.

Soms werd het toch wat teveel rechtdoor, met onderbrekingen door wegenwerken ook. Om dan te verrassen met een passage door een smalle kloof.

Volgende ijsgekoelde stop: het plein voor Hotel Cotori. 't Ziet er heel anders uit in de zon.

Eindpunt: camping Sort. Die ook wel aangepast is sinds 2008. Bar/restaurant, groot terras met deftige muziek. Tentje pitchen naast de ruisende rivier en eten. Paella por favor? Si, maar dat duurt wel drie kwartier. Vriendelijk jongen die z'n zaken kent. Legt helemaal uit wat er in die tapa's zit ook. Mooie afsluiter van een mooie dag.

[Blackbert]

Maandag was al niet slecht voor een maandag, dinsdag kan dus alleen maar beter zijn.
Ontbijt in een hotel in Sort en weg zijn wij, de zee roept, alweer.
Vandaag vond ik het echt jammer dat we geen actioncam hadden, en een drone die volgt. Spectaculair. Naast stukken N260, die weer, veel kleinere wegen, praktisch zonder verkeer, waar de ene bocht direct overgaat in de volgende. Niet zo van die bochtjes waar je een rechte lijn kunt doortrekken. Nee, echt bochten, de hoek om. Dan direct hetzelfde maar naar de andere kant. Opnieuw en opnieuw, tot het tijd wordt om even te stoppen omdat je hoofd blijft tollen. GI402, Ripoll, Olot om het een beetje te situeren.
Gelukkig ook afgewisseld met een meer open landschap waar de dorpjes deel van uitmaken.

Bergen onder een dekentje

Bergen achter de bergen?

Een educatief intermezzo. Het helpt ook als uw reisgezel Spaans kan vertalen. We bevinden ons in Garotxa, oude vulcanen waar het lang geleden ook niet fijn verblijven was. Maar 't resultaat mag er zijn.




Dorpjes dus die deel uitmaken van het landschap.

Of er toch een beetje uitsteken.


Laatste stop voor het einde: L'Escala. Waar 50 jaar geleden Bertje zijn vel stevig werd verbrand op het uit keien bestaande strand.
De appartementen staan er nog, al de rest is nog veel lelijker geworden.

Daar op een van die railingen uw zonnebril om zeep helpen.
Zusje blij als ze beneden bij Manollo een ijsje kreeg.
Nu een zweer op de kust, vol met alles wat het niet moet zijn. Wegwezen dus, rond de baai naar Port de Selva, het lieflijke witte dorpje.
In de supermarcado voorraad inslaan voor de terugreis morgen, op een bankje kijken naar 2 meisjes op het strand. Ouwe mannengemijmer.
't Is mooi geweest.

Op de camping staat de bus waar we hem achterlieten. Laatste tentjes zetten, moto's inladen en een goeie steak nuttigen.

[Blackbert]

Eindgeneriek.

Banden die al 10 dagen Marokko achter de noppen hadden. Na 2300km extra allroad en strepen trekken in de bochten zien die er zo uit.

Veel rechtdoor zit er niet meer in.

Om 7 uur verlaten we de camping. Eens in Frankrijk ziet het er regelmatig zeer dreigend uit maar we houden het droog.
Millau

Il est cinq heures, Paris m'énerve.
Spits in Parijs is altijd prijs. je bent zomaar minstens een uur kwijt, motoren en scooters sjezen u langs alle kanten voorbij.

Het schemert al wanneer ik Muug teruggeef aan mevrouw Muug. Bedankt makker om mee te spelen.

[F M]

Spectaculair. Naast stukken N260, die weer, veel kleinere wegen, praktisch zonder verkeer, waar de ene bocht direct overgaat in de volgende. Niet zo van die bochtjes waar je een rechte lijn kunt doortrekken. Nee, echt bochten, de hoek om. Dan direct hetzelfde maar naar de andere kant. Opnieuw en opnieuw, tot het tijd wordt om even te stoppen omdat je hoofd blijft tollen. GI402

Dit dus: https://www.google.com/maps/dir/loarre+ ... &entry=ttu
De Col de Merolla. Het tofste stuk asfaltweg wat ik ooit gezien en gereden heb.

Schoon verslag trouwens, Bert. Ik zou ervan begot nog eens van de weg af voor willen gaan.

[Blackbert]

Merci. Als 't zover is roep, dan gaan we mee.
Door zo op die google kaart te zitten kijken om bepaalde plaatsen terug te vinden en een naam te geven, begin je te beseffen wat je daar allemaal niet gezien hebt. Leuke wegen waarschijnlijk, maar vooral oude constructies en natuurelementen.
Conclusie, zoals na elke reis: we zouden dat eens opnieuw moeten doen maar dan op 3 weken ipv anderhalve.
Andere conclusie: als de winter niet te streng was of te lang duurde, is juni beter dan september. De sneeuw is weg genoeg en de horecamensen zijn nog fris en vriendelijk.
Ergens op een dorpsplein stoppen die laatste dag, moto's in de schaduw van de kerk en wij onder de dichtsbijzijnde parasol. Gewoon 2 cola's por favor.
Muug in zijn beste Spaans vragen of we een kruik kraantjeswater kunnen hebben ook, voor onderweg in de camelbag. Si, mas caliente, no problemo. 2 Zelfs, en ze wil er ook geen geld voor.
Behalve die met de half ontdooide pizza, waren ze allemaal supervriendelijk, tijd voor een praatje ook. In het Zuidelijkste dorp van Frankrijk, in El Port de Suert. tijdens de tweede stop daar vragen en je krijgt de hele uitleg over die enorme fakkels die op ongeveer elk terras rond het plein staan.
Hierzo. Het stamt zeer waarschijnlijk uit de tijd van voor Alva.